دنده
دندهها
دوازده جفت دنده وجود دارد هر دنده در قدام به غضروف دندهای ختم میشود. با این که همه دندهها با ستون مهرهای مفصل می شوند اما تنها غضروف هفت دنده فوقانی که تحت عنوان دندههای حقیقی شناخته می شوند مستقیما با استرنوم مفصل میگردند. پنج جفت دنده باقیمانده دندههای کاذب هستند.
یک دنده معمول متشکل از یک تنه انحنادار با انتهای قدامی و خلفی است. انتهای قدامی دندهها به غضروف دندهای منتهی میشود. انتهای خلفی نیز با ستون مهرهای مفصل شده و دارای سر گردن و تکمه هستند.
سر دنده کمی وسیع شده و دارای دو سطح مفصلی است که توسط ستیغی از هم جدا میشوند. سطح فوقانی کوچکتر با رویه دندهای تحتانی تنه مهره بالایی مفصل میشود و رویه تحتانی بزرگتر با رویه دندهای فوقانی مهره هم شماره خود مفصل میشود.
گردن ناحیه
مسطح کوتاهی از استخوان است که سر را از تکمه جدا میکند. تکمه از محل اتصال گردن با تنه به سمت خلف امتداد مییابد و شامل دو ناحیه مفصلی و غیر مفصلی میباشد.بخش مفصلی در سمت داخل قرار دارد و دارای یک رویه مفصلی بیضی شکل برای مفصل شدن با رویه مفصلی موجود در زائده عرضی هم شماره خود است.
بخش غیر مفصلی برجسته بوده و به علت اتصالات رباطی زبر و خشن است. تنه دنده عموما نازک و دارای سطوح داخلی و خارجی است.کنار فوقانی دنده صاف و گرد و کنار تحتانی آن تیز است.تنه کمی بعد از تکمه به سمت جلو خم می شود و زاویه دنده را درست میکند. تنه همچنین دارای چرخش خفیفی حول محور طولی خود است، به نحوی که سطح خارجی بخش قدامی نسبت به بخش خلفی تا حدی بالاتر قرار دارد. درکنار تحتانی سطح داخلی ناودان دندهای قرار دارد.